Honing van de imkerij

Puur natuur


Imkerij de Boterkampen biedt momenteel (juni 2018) honing aan in twee soorten en eigen labels: honing uit de Bommelerwaard, afkomstig van de bijenstallen in de Boterkampen en bij Zaltbommel, en honing uit de Betuwe, afkomstig uit Waardenburg/Neerijnen. We verklappen alvast dat de Bommelse honing iets lichter van kleur is en dat ook de smaak iets verschilt. Het gaat nu nog om voorjaarshoning, mogelijk volgt er nog een tweede oogst in augustus.

Over honing bestaan nogal eens misverstanden. Het volgende is belangrijk om te weten:

• echte honing is een natuurproduct en kan kristalliseren. Om dit te voorkomen kun je het best de honing opwarmen tot minder dan 40 graden Celsius, bijvoorbeeld op de cv-radiator of in warm water ('au bain marie'). Bij hogere temperaturen gaan de heilzame enzymen in de honing verloren.
• de honing van onze imkerij is altijd een mix van nectar van veel verschillende bomen en planten. Het bijenvolk blijft het hele jaar op zijn plek, zonder te reizen naar drachten als koolzaad in het voorjaar of heide of balsemien in het najaar. Doordat duidelijk is van welke plek de honing komt, weet je meteen al veel over de planten en bomen die de nectar ervoor moeten hebben geleverd.
• kinderen jonger dan 12 maanden moet je geen honing geven. De reden is dat hun darmflora en afweersysteem nog niet volledig zijn ontwikkeld en ze dus nog vatbaar zijn voor bepaalde stoffen in de honing.
• honing van imkerij de Boterkampen wordt gefilterd op 200 micron. Dat is best klein, maar toch kun je dan nog zwevende deeltjes in de honing zien. Dat zijn onschuldige stoffen als stuifmeelkorrels of wasdeeltjes etc. die kunnen worden geanalyseerd en dan duidelijk de lokale herkomst aantonen. Dat is anders dan bij de in veel winkels verkrijgbare 'EU- of niet-EU' honing, deze is sterk verhit om te pasteuriseren en is extreem gefilterd om over de hele wereld te kunnen worden afgezet.

 

Honing is heilzaam

 

Over de heilzame werking van honing doen veel verhalen de ronde, hieronder proberen we op te sommen wat vast staat.

Honing bestaat voor ca. 77-80% uit suikers (vooral fructose, glucose, sacharose en maltose) en voor ca. 17-20% uit water. De overige 3% zijn voornamelijk enzymen die al in geringe concentraties effectief zijn maar bij verwarming boven 40 graden verloren gaan. Deze enzymen zijn bijzondere eiwitten die belangrijk zijn bij de spijsvertering en chemische stoffen omzetten in eenvoudiger verbindingen die het lichaam gemakkelijker opneemt. Vooral het enzym glucose-oxidase is van belang, dit vormt de stoffen gluconzuur en waterstofperoxide die bacteriegroei tegengaan en heilzaam zijn bij de behandeling van brandwonden. 

Verder bevat honing flavonen, flavonolen en flavonoïden, zoals acetylcholine en choline: dit zijn zgn. neurotransmitters, stoffen die van nature in honing voorkomen in gehaltes van 0,6 tot 50 mg/kg (acetylcholine) en die een gunstige invloed uitoefenen op de werking van het hart en een sterk remmende werking hebben bij infecties.

Op (brand)wonden werkt honing genezend doordat de suikers de zuurgraad verhogen en vocht onttrekken aan de wond, waarna waterstofperoxide en flavonen bacteriën onschadelijk maken. Door regelmatig nieuwe honing aan te brengen wordt dit proces consequent voortgezet: steeds opnieuw worden kleine hoeveelheden waterstofperoxide gevormd. Deze antibacteriële stof komt zo heel geleidelijk in kleine hoeveelheden vrij, waardoor honing effectiever werkt dan soortgelijke geneesmiddelen uit de apotheek. 

Honing bevat bovendien het aminozuur proline dat collageen opbouwt, een eiwit dat fungeert als matrix rond de nieuwe cellen. Honing blijkt in dit verband gunstig te werken op de granulatie, de weefselvorming en de vorming van epitheelcellen. Ook is het gunstig dat een honingapplicatie vochtig blijft en niet aan de wond hecht.

Bron: Honingcursusboek van de Nederlandse Imkerverenigingen

Bovenstaande informatie is gedeeltelijk ontleend aan onderzoeksverslagen van de universiteit van Wageningen, lees hier meer over in dit artikel met een interview met een van de onderzoekers zelf:  Interview mevr. Creemers in gezondnu